Ürək döyüntüsü və qırmızı rəng

[Amalia Paucek]

#3738

Yadımdadır, həmin gün işdən tez gəlmişdim. Saat hələ dörd idi, amma artıq hava qaralırdı. Payızın o yağışlı günlərindən biri – pəncərənin şüşəsində damcılar, evdə soyuq, mərkəzi istilik hələ işləmir. Üstümü dəyişdim, mətbəxdə özümə çay dəmlədim. Bilmirəm niyə, içimdə bir həyəcan var idi. O cür sakit, amma bir o qədər də kəskin. Elə bil nəsə baş verməli idi.

Aylardır ki, mostbet az platformasında oynayırdım. Hərdənbir, həftədə bir-iki dəfə. Məbləğlər balaca – adətən 20-30 manat. Mənə elə gəlirdi ki, bu, sadəcə vaxt keçirmək üçün bir üsuldur. Heç vaxt böyük uduş gözləməmişəm. Amma həmin axşam başqa cür oldu.

Telefonu əlimə aldım. Oturduğum yer rahat idi – köhnə kreslo, üstündə nənəmin toxuduğu xalça. Çayı qoymuşdum yanıma. Düşündüm: “Gəl görək, bu gün bəxtim nə gətirir.” Sayta girdim, mostbet az-ın əsas səhifəsində tanış şəkillər, slotlar, canlı dilerlər. Həmişə olduğu kimi. Amma gözüm bir oyunun üzərində qaldı – “Speed Roulette”. Canlı rulet. Qırmızı və qara. Sürətli, çılğın, real dilerlə. Daha əvvəl oynamamışdım. Adi slotlara öyrəşmişdim. Amma bu dəfə nəsə içimdən dedi: “cəhd et.”

İlk on manatı qoydum. Qırmızıya. Top fırlandı. Həyəcan barmaqlarımın ucuna qədər yayıldı. “Qırmızı 19” – dilerin səsi sakit, soyuq. Qazandım. Cəmi on manat yox, xeyli qazandım. Çünki qəribə hiss idi – sanki top mənə tabe idi. Bir daha qırmızı. Yenə qazanc. Bir daha qırmızı. Üçüncü dəfə də qazandım. Əllərim titrəməyə başladı. Özümə güldüm – otuza yaşında kişi, telefonun ekranına baxıb əl titrədir. Hə.

Fincanda çay soyuyurdu. Oynamağa davam etdim. Qara. Qazandım. Tək cüt. Qazandım. Dörd dəfə ardıcıl. Balansım artıq 180 manat idi. Nəfəsim kəsildi. Bu mənim üçün çox böyük pul idi. Ayın iyirmisi idi, kredit kartını ödəməli idim, bir də ki, qardaşım oğluna ad günü hədiyyəsi almalı idim. Fikirləşdim: “Dayan, kifayətdir, pulu çıxart.” Amma barmağım “spin” düyməsinin üstündə ilişib qaldı.

Bilirsiniz, o an çox şeyi düşündüm. Neçə ildir ki, eyni işdə çalışıram – tikinti materialları satan mağazada satıcıyam. Günlər bir-birinin eyni. Müştərilərin eyni sualları, eyni gileylər. Maaşdan-maaşa yaşayıram. Heç vaxt özümə bir şey almamışam ki, deyim “bu, təkcə mənim qazancımdır”. Və o gecə, o rulet masasının qarşısında, birdən hiss etdim ki, həyat mənə bir şans verir. Yox, mistik deyil. Sadəcə şans. Amma o şansı qaçırmaq olmaz.

Qoydum yenə. Qırmızı. 50 manat. Top fırlandı. Zaman ləngidi. Dilerin əlcəyindəki parıltı, topun tıqqıltısı, mənim ürəyimin döyüntüsü – hamısı bir ritmə düşdü. Qırmızı 7. Qazandım. Balans 320 manat.

“Yetər,” dedim özümə. “Çıxart pulu.” Amma o həyəcan, bilirsiniz, bulaq kimidir. Bir dəfə açsan, dayanmır. Qara. Yenə 50 manat. Top döndü. Qara 11. Qazandım. 420. Sonra yenə qara. 50 manat. Top… ağ. Uduzdum. Nəfəsimi saxladım. Təzədən qırmızı. 70 manat. Top fırlandı. Ağ. Yenə uduzdum. 350 qaldı.

Bir an səngidim. Çayı qurtardım. Çay da buz kimi soyumuşdu. Düşündüm: ya davam edəcəm, ya da burada dayanacağam. Yoxladım kartımı – əvvəlki uduşlarımı artıq köçürmüşdüm. Bir hissəsi bankda idi. Qalan 350 manat isə oyun hesabımda. “Axmaqlıq etmə,” dedim içimdə bir səs. “Dayan, qalib gəldin.” Amma o biri səs dedi: “Bəs niyə dayanasan? Bu axşam ulduzlar səninlədi.”

50 manat daha. Qırmızıya. Top fırlandı… qırmızı. 420. Yenə 50, qırmızı – qırmızı. 500. Bu nə idi? O gecə səhv edə bilmirdim. Sanki kimlər isə mənim əvəzimə oynayırdı. Mən sadəcə seyr edirdim. Axırda 800 manata çatdım. Oynamağı dayandırdım. Fincanı mətbəxə apardım, yudum, qurudum. Sonra dəhlizdə güzgüyə baxdım. Üzümdə təbəssüm vardı. Elə təbəssüm ki, uşaqlıqdan yadımdadır. Bəlkə də elə o gündən bəri ilk dəfə.

O 800 manatın 600-ü ilə mağazadakı köhnə vitrinanı dəyişdirdim. Öz əllərimlə, həftəsonu işləyib. Qalan 200-ü ilə isə özümə yeni pencək aldım. Mağazadakı həmkarlarım soruşdular: “Hardan tapdın pulu?” Dedim: “Şansdan.” Gülüşdülər. Kim inanardı ki, darıxdırıcı bir payız axşamı, üç saat ərzində, mənzildə təkbaşına mostbet az-da rulet oynayıb 800 manat qazanmaq olar? Amma oldu.

İndi yenə oynayıram? Bəli, ayda bir dəfə, ən çoxu 20 manat. Heç vaxt o gecəki hissi təkrarlamaq ümidi ilə böyük pul atmıram. Çünki bilirəm – o axşam xüsusi idi. Həyat hər kəsə bir dəfə belə anlar bəxş edir. Önəmli olan o anı görmək, qiymətləndirmək və vaxtında dayanmağı bacarmaqdır. Və mən bacardım. Buna görə də indi geriyə baxıb təbəssümlə xatırlayıram. O yağışlı axşamı. Soyuq çayı. Ürək döyüntüsü ilə qırmızı rəngin bir olduğu o sehrli anı. Sehr yox idi. Sadəcə bir tikinti materialları satıcısının şansı. Amma inanın – o da bir növ möcüzədir.

[Author]

Posts